Δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες από τη σφράγιση του θαλάσσιου τραμπολίνου από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου και η εικόνα μιλούσε από μόνη της. Νεαροί ανέβηκαν ξανά στην κατασκευή, αδιαφορώντας για την απαγόρευση, και άρχισαν τις βουτιές σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι απλό: αρκεί μια πινακίδα για να αποτραπεί η χρήση μιας εγκατάστασης που κρίθηκε επικίνδυνη; Αν η πρόσβαση παραμένει ελεύθερη, τότε πόσο αποτελεσματική είναι στην πράξη η σφράγιση; Όπως σχολιάζουν αρκετοί πολίτες, η τοποθέτηση μιας προειδοποιητικής πινακίδας δεν λύνει το πρόβλημα όταν δεκάδες παιδιά συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το τραμπολίνο. Αν οι αρχές θεωρούν ότι η εγκατάσταση εγκυμονεί κινδύνους, τότε απαιτούνται και τα αντίστοιχα μέτρα για να αποτραπεί η πρόσβαση, είτε με ουσιαστική φύλαξη είτε με τρόπο που να καθιστά αδύνατη τη χρήση της.
Διαφορετικά, το μόνο που μένει είναι η πινακίδα… και η ελπίδα να μη συμβεί το κακό. Και τότε, οι δικαιολογίες δύσκολα θα πείσουν κανέναν.