Η ομοφωνία στις σχέσεις μας με την Τουρκία δεν πρέπει να επηρεάζεται από αυταπάτες, σκοπιμότητες ή βολικές λύσεις – Το παράδειγμα των Ιμίων
Όπως έχει συμβεί εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο, η επερχόμενη συνάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο δεν συνοδεύεται από ιδιαίτερες προσδοκίες – και αυτό είναι θετικό. Άλλωστε, ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές δεδομένης της μακροχρόνιας κατάστασης;
Παρόλα αυτά, η συχνότητα αυτών των επαφών και το περιβάλλον στο οποίο πραγματοποιούνται δεν πρέπει να παραβλέπονται ή να υποτιμώνται. Οι διαφορές των δύο χωρών είναι γνωστές, όπως και οι σταθερές θέσεις των δύο πλευρών.
Ωστόσο, οι γεωπολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, οι αλλαγές στον ενεργειακό τομέα και οι δύο ενεργοί πόλεμοι στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, επηρεάζουν σημαντικά το πλαίσιο της σχέσης των δύο χωρών. Αυτή η νέα πραγματικότητα προσφέρει πιθανώς ευκαιρίες, αλλά παράλληλα θέτει και όρια σε όσους επιμένουν σε αναθεωρητικές πολιτικές και μεγαλοϊδεατισμούς.
Αυτό που πρέπει να αναγνωριστεί είναι μια θεμελιώδης διαφορά στις πολιτικές συμπεριφορές των δύο χωρών. Η τουρκική ηγεσία, με τις ιδιαιτερότητες της, εκπροσωπεί ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα. Ακόμα κι ένας διάδοχος του σημερινού προέδρου της Τουρκίας πιθανότατα δεν θα διαφοροποιούταν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και ίσως να ήταν πιο επιθετικός.
Στην Ελλάδα, η συναίνεση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι υπαρκτή αλλά εύθραυστη, καθώς επηρεάζεται από αυταπάτες, σκοπιμότητες και βολικές λύσεις.
Όσοι αντιδρούν στην καταλλαγή μεταξύ των δύο χωρών θα πρέπει να θυμούνται ότι κατά τη μεγάλη ελληνοτουρκική κρίση του 1996, στα Ίμια, υπήρξε μαζική τάση φυγής των στρατεύσιμων προς το εξωτερικό, γεγονός που αποδεικνύει πόσο κρίσιμες μπορεί να γίνουν τέτοιες καταστάσεις.