Ο Κώστας, ο ακρίτας της Αλιμιάς: Ο άνθρωπος που ζωντάνεψε ένα έρημο νησί με τα χέρια του
Ένας σύγχρονος Ροβινσώνας που εδώ και έξι χρόνια μεταμορφώνει την Αλιμιά, ένα νησί που παρέμενε ακατοίκητο για περίπου 70 χρόνια
Συνέντευξη στη Ροδούλα Λουλουδάκη
Χρόνια ακουγόταν η ιστορία του Κώστα Μανωλάγκα. Ενός ανθρώπου που άφησε πίσω του τη ζωή στη Ρόδο και εγκαταστάθηκε στην Αλιμιά, ένα μικρό ακριτικό νησί ανάμεσα στη Ρόδο και τη Χάλκη, για να αναστήσει ό,τι είχε εγκαταλειφθεί στον χρόνο.
Με τα χέρια του, με προσωπική εργασία και με τη βοήθεια των δύο γιων του, φίλων του και νέων ανθρώπων από τη Ρόδο, κατάφερε μέσα σε έξι χρόνια να αλλάξει την εικόνα ενός νησιού που παρέμενε χωρίς μόνιμους κατοίκους για δεκαετίες.
Μετέφερε μπάζα, καθάρισε τόνους σκουπιδιών, άνοιξε μονοπάτια, αποκατέστησε κτίσματα και αναστήλωσε τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, που πλέον λειτουργεί ξανά και κάθε χρόνο συγκεντρώνει ανθρώπους για τη γιορτή του Αγίου.
Ο Κώστας Μανωλάγκας, εγγονός του Συμιακού θαλασσόλυκου Κώστα Καβαλιέρου, ενός ναυτικού που επέζησε από τρία ναυάγια, έγινε ο άνθρωπος που ύψωσε ξανά ελληνικές σημαίες στην Αλιμιά και κράτησε ζωντανή την παρουσία του νησιού.
Κανείς από την Πολιτεία δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την προσπάθειά του. Η αναγνώριση ήρθε κυρίως από τους φίλους του και τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα του. Η Εκκλησία έδωσε την άδεια για τις παρεμβάσεις στα εκκλησιαστικά κτίσματα, όμως το κόστος και η καθημερινή προσπάθεια ήταν δικά του.
«Δεν το κάνω για μένα. Θέλω να μείνει κάτι για τους επόμενους», λέει.
«Ο Άγιος Γεώργιος με κράτησε δυνατό»
Η Αλιμιά δεν ήταν άγνωστη στον Κώστα. Από μικρός την επισκεπτόταν για ψαροντούφεκο και διαμονές με φίλους.
«Ερχόμουν εδώ από 25 χρονών. Μας τραβούσαν τα νερά της, η ηρεμία της, η ομορφιά της. Τότε υπήρχαν μόνο λίγοι ψαράδες, κατσίκια, πρόβατα, ελιές και αμυγδαλιές», θυμάται.
Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, είχε εγκαταλειφθεί.
«Από παιδί είχα μεγάλη ευλάβεια στον Άγιο Γεώργιο. Του έλεγα πως όταν μπορέσω, θα έρθω να τον αναστηλώσω. Ο Άγιος με κράτησε δυνατό και εγώ κράτησα την υπόσχεσή μου».
Με την άδεια της Εκκλησίας ξεκίνησε το έργο.
«Πήγα στον Μητροπολίτη Σύμης Χρυσόστομο και του είπα τι θέλω να κάνω. Ήθελα να ξαναλειτουργήσει το μοναστήρι, να έρθει παπάς, να γίνει Θεία Λειτουργία και να μην είναι ένας εγκαταλειμμένος χώρος».
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ο Άγιος Γεώργιος λειτουργεί ξανά.
Από τα μπάζα και τα σκουπίδια σε ένα ζωντανό νησί
Η αρχή δεν ήταν εύκολη.
«Το 2019 πήρα τους γιους μου και φίλους που έπιαναν τα χέρια τους και τους είπα ότι θέλω να ξαναφτιάξουμε τον Άγιο Γεώργιο».
Χωρίς δρόμους, χωρίς υποδομές και χωρίς καν μόλο για να δένουν σκάφη, ξεκίνησαν από το μηδέν.
Τα υλικά μεταφέρονταν με ένα μικρό βαρκάκι πέντε μέτρων, το οποίο ο Κώστας είχε ονομάσει «Άγιος Γεώργιος Αλιμιάς».
«Με αυτό κουβαλούσα τσιμέντα, εργαλεία, στρώματα, πόρτες, παράθυρα. Πολλές φορές με δύσκολο καιρό. Τα παιδιά φοβόντουσαν, αλλά τους έλεγα ότι όσο δουλεύουμε για τον Άγιο Γεώργιο, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα».
Σταδιακά άνοιξαν δρόμοι και μονοπάτια, καθαρίστηκε το νησί από τα σκουπίδια δεκαετιών και δημιουργήθηκαν χώροι φιλοξενίας.
Τα παλιά κελιά του μοναστηριού ανακαινίστηκαν και σήμερα μπορούν να φιλοξενήσουν επισκέπτες.
«Όποιος θέλει μπορεί να έρθει δωρεάν, αρκεί να υπάρχει διαθέσιμος χώρος».
Η ζωή στην Αλιμιά
Ο Κώστας πλέον έχει γίνει ο άνθρωπος που φροντίζει κάθε γωνιά του νησιού.
Έχει καθαρίσει παραλίες, έχει φυτέψει δέντρα, έχει τοποθετήσει σημαίες και συνεχίζει καθημερινά τις εργασίες.
«Μπάρμαν ήμουν, αλλά εδώ έγινα σοβατζής, μπογιατζής, κτηνοτρόφος. Ό,τι χρειάζεται».
Τα βράδια, όταν τελειώνουν οι δουλειές, η ζωή είναι απλή.
«Έχουμε ένα μπουζουκάκι, μια κιθάρα. Όποιος ξέρει παίζει. Το χειμώνα η θάλασσα είναι σαν λίμνη. Έρχονται φίλοι, βοηθούν, ηρεμούν».
Για τον ίδιο, η Αλιμιά δεν είναι μοναξιά.
«Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος. Εδώ νιώθω ασφάλεια. Έφτιαξα τον δικό μου κόσμο».
Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο
Την ημέρα της επίσκεψης στην Αλιμιά, το νησί είχε κόσμο. Ο μοναδικός του κάτοικος έτρεχε από σημείο σε σημείο, να βοηθήσει, να δείξει, να φροντίσει.
Ένας άνθρωπος που δίνει χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
Ο Κώστας Μανωλάγκας δεν έγινε απλώς ο κάτοικος της Αλιμιάς. Έγινε ο άνθρωπος που κράτησε ζωντανή τη μνήμη, την ιστορία και την ελληνική παρουσία σε ένα μικρό κομμάτι του Αιγαίου.