«Κωδικός συγκάλυψη» για μία ακόμη φορά από την κυβέρνηση η οποία βλέποντας την αντιπολίτευση να σφυροκοπάει για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, απορρίπτει τα αιτήματα για προανακριτική και εξεταστική. Με το βλέμμα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ την ερχόμενη Πέμπτη, και σε μία προσπάθεια να τηρηθούν οι ισορροπίες και να αποφευχθούν νέες «ενοχλητικές» διαφοροποιήσεις μετά την ανοιχτή επιστολή των πέντε βουλευτών, το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει να μπλοκάρει τη σύσταση Προανακριτικής επιτροπής για τον πρώην υπουργό και την πρώην υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραμπατζή λέγοντας επί της ουσίας «όχι» στην ποινική διερεύνηση που ζητά η ευρωπαϊκή εισαγγελία. Με αυτόν τον τρόπο θέλει να δείξει ότι αφουγκράζεται τις αντιδράσεις που υπήρξαν από μερίδα βουλευτών για τη γραμμή Μαξίμου υπέρ της άρσης ασυλίας των εμπλεκόμενων στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και ως προς την πρόταση που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ χθες για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Υπενθυμίζεται ότι στην πρότασή της η Χαριλάου Τρικούπη θέτει επί τάπητος το ζήτημα του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, Predator αλλά και την “εικαζόμενη” συμμετοχή της ΕΥΠ σε υποθέσεις παραβίασής του απορρήτου των επικοινωνιών και της παράνομης επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Το Μαξίμου, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, αναμένεται να μπλοκάρει και τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Με ποιον τρόπο; Θα επικαλεστεί ζητήματα «εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας» καταφεύγοντας στο άρθρο 68 (παρ.2 εδ. β΄) του Συντάγματος που προβλέπει ότι «προκειμένου να συσταθούν εξεταστικές επιτροπές για ζητήματα που ανάγονται στην εξωτερική πολιτική και την εθνική άμυνα, απαιτείται απόφαση της Βουλής που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών», άρα με πλειοψηφία 151 βουλευτών. Σφυροκόπημα από την αντιπολίτευση Από την πλευρά της η Αντιπολίτευση ανεβάζει τους τόνους της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και υποκλοπών μιλώντας ανοιχτά για επιχείρηση συγκάλυψης. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης σε χθεσινή του συνέντευξη στον Alpha, εξαπέλυσε επίθεση εφ΄ όλης στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ενώ ανέβασε τους τόνους για το σκάνδαλο των υποκλοπών. «Δικαιώθηκα από το ΣτΕ, βγήκε αντισυνταγματικός ο νόμος Τσιάρα. Ποιος δεν εφαρμόζει την απόφαση; Ο κ. Μητσοτάκης ως προϊστάμενος της ΕΥΠ, δεν επιτρέπει να εφαρμοστεί η απόφαση του ΣτΕ εις βάρος μου. Βγαίνει η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, με δικαιώνει και αυτό. Και ξαφνικά ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που υπέγραφε υποκλοπές, ενώ το δικαστήριο ορίζει “ερευνήστε περαιτέρω την υπόθεση”, την αφήνει στο αρχείο. Ας βγάλει ο ελληνικός λαός τα συμπεράσματά του», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Ανδρουλάκης. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ βάζει για μία ακόμη φορά στο κάδρο τον πρωθυπουργό τονίζοντας. «Όλα αυτά περιγράφουν μια εκτροπή. Ο κ. Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός των εκτροπών, πιστός στις παραδόσεις της οικογένειάς του». Μάλιστα στον απόηχο των κυβερνητικών διαρροών ότι θα γίνει επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας ώστε η συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για τις παράνομες παρακολουθήσεις να απαιτεί πλειοψηφία 151 βουλευτών, σχολίασε δηκτικά: «Το 2022 γιατί εγκρίθηκε η εξεταστική με 120 ψήφους; Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ σχολιάζοντας την άρνηση της κυβέρνησης για σύσταση προανακριτικής επιτροπής μετά του αιτήματα από Κουμουνδούρου, ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά για το γαλάζιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, κάνει λόγο για επιχείρηση συγκάλυψης. «Την ίδια ώρα που ψήφισαν άρση ασυλίας βουλευτών, επικαλούμενοι τη διερεύνηση από τη Δικαιοσύνη, αρνούνται για τους υπουργούς το αυτονόητο: την Προανακριτική», επισημαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ και διερωτάται: «Γιατί; Τι φοβούνται και τι θέλουν να κρύψουν;». Επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε από την πλευρά του και το ΚΚΕ σημειώνοντας ότι «η προκλητική άρνηση της κυβέρνησης να συσταθεί προανακριτική επιτροπή, για τους δύο εμπλεκόμενους υπουργούς της στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο στην προσπάθεια συγκάλυψης ενός κυβερνητικού σκανδάλου, απ’ το οποίο ωφελήθηκαν διάφορα κομματικά τρωκτικά της ΝΔ κι άλλοι επιτήδειοι σε βάρος των βιοπαλαιστών αγροτών».

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στη χώρα μας αυτή τη στιγμή διαμορφώνονται δύο παράλληλα σύμπαντα στη δημόσια σφαίρα.

Από τη μια, έχουμε το σύμπαν που αφορά το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ορισμένα μέσα ενημέρωσης που αρνούνται να γίνουν μηχανισμοί κακής προπαγάνδας.

Σε αυτό το Σύμπαν υπάρχουν όλα τα σοβαρά προβλήματα της οικονομίας, όλες οι υπαρκτές ανισότητες, η στεγαστική κρίση, η έκρηξη της ακρίβειας, το άγχος για το μέλλον. Υπάρχει ακόμη η οδυνηρή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας έχει επιδοθεί σε μια συστηματική θεσμική παραβατικότητα και έχει καταστήσει τη διαφθορά ενδημικό φαινόμενο, κάτι που φαίνεται και στις αλλεπάλληλες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Και βέβαια σε αυτό το σύμπαν υπάρχει η επίγνωση ότι η Νέα Δημοκρατία σήμερα εκφράζει μια συμπαγή αλλά σαφώς μειοψηφική εκλογική βάση, πολύ κάτω από κάθε κατώφλι αυτοδυναμίας. Δηλαδή, είναι μια κυβέρνηση σε αποδρομή

Στο άλλον σύμπαν, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζεται παντοδύναμη, «δημοσκοπήσεις» εμφανίζονται από το πουθενά που την εμφανίζουν να ανακάμπτει και να έχει προοπτικές νίκης, τα σκάνδαλα είναι προσπάθειες «ξένων παραγόντων» να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και το έργο της, και εφόσον θεσμοί, όπως η δικαιοσύνη στο ανώτερο επίπεδο, βγάζουν διατάξεις που επιβεβαιώνουν το κυβερνητικό αφήγημα, όλα λειτουργούν «κανονικά».

Προφανώς το να υπάρχουν δύο παράλληλα σύμπαντα στη δημόσια σφαίρα, δηλαδή να μην υπάρχει πραγματική συμβατότητα ανάμεσα στους πολιτικούς λόγους των βασικών πόλων της πολιτικής αντιπαράθεσης δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Προκύπτει συχνά από την ιδεολογική πόλωση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παύει να είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, πρώτα από όλα γιατί υπονομεύει κάθε δυνατότητα ουσιαστικού διαλόγου.

Μόνο που στην περίπτωση της χώρας μας έχουμε να κάνουμε με μια δομική ασυμμετρία ανάμεσα στα δύο σύμπαντα. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση δεν μένει απλώς στην άρθρωση ενός εμφανώς διαψευδόμενου από την πραγματικότητα «αφηγήματος». Προσπαθεί ταυτόχρονα να το κάνει πράξη μέσα από τον έλεγχο που ασκεί στους θεσμούς.

Γιατί όταν η κυβέρνηση για παράδειγμα απορρίπτει το ενδεχόμενο μιας προανακριτικής επιτροπής για εμπλεκόμενους υπουργούς στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν διατυπώνει απλώς μια άποψη. Εργαλειοποιεί τους θεσμούς ώστε να εξασφαλίσει ατιμωρησία για την παραβατικότητα των δικών της στελεχών.

Αντίστοιχα, όταν η κυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει τη συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, επικαλούμενη ότι δήθεν χρειάζεται απόλυτη πλειοψηφία γιατί είναι θέμα «εθνικής άμυνας», δεν διατυπώνει απλά τη δική της θέση για τα γεγονότα, αλλά προσπαθεί να ανακόψει κάθε δυνατότητα αυτή η ανοιχτή πληγή στο σώμα της δημοκρατίας να εξεταστεί από τη Βουλή, παρά τον τεράστιο όγκο στοιχείων που έχει έρθει στο φως μετά την εκδίκαση της υπόθεσης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο. Δηλαδή για να συγκαλύψει τις τεράστιες δικές της πολιτικές ευθύνες (και ενδεχομένως ποινικές ευθύνες στελεχών της) αρνείται ουσιαστικά να διερευνηθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο αυτή η υπόθεση. Το ίδιο κάνει μια εμφανώς χειραγωγημένη δικαιοσύνη που σπεύδει για παράδειγμα να αρχειοθετήσει την υπόθεση των υποκλοπών, αρνούμενη να δει αυτό ακριβώς που είναι μπροστά στα μάτια της: το γεγονός δηλαδή ότι πρώτα μέσω ΕΥΠ και μετά μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή ο μηχανισμός του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη παρακολουθούσε υπουργούς, δικαστικούς, αξιωματικούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους.

 

Και εδώ είναι που αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα για την ίδια τη δημοκρατία στη χώρα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι Νέα Δημοκρατία αναπαράγει το δικό της αφήγημα. Το πρόβλημα είναι ότι βάζει πρωτοφανή εμπόδια στο να κάνουν οι θεσμοί τη δουλειά τους. Δεν βγάζει απλώς ανακοινώσεις, ούτε οι υπουργοί και τα στελέχη τους απλώς κάνουν δηλώσεις μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες που αρνούνται κάθε ανάληψη ευθύνης. Ακυρώνει ταυτόχρονα κρίσιμες θεσμικές λειτουργίες, που είναι αναντικατάστατες για τη δημοκρατία. Από τη μια γιατί δεν αφήνει τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Από την άλλη γιατί ακυρώνει τη δυνατότητα της Βουλής να εξετάζει σοβαρές υποθέσεις.

Με αποτέλεσμα το στίγμα που απομένει να είναι αυτό της εξασφαλισμένης ατιμωρησίας και της ιδιότυπης ασυλίας που μπορεί να κερδίσει όποιος ελέγχει πραγματικά τους «αρμούς της εξουσίας».

Καταλαβαίνω ότι στην κυβέρνηση αυτή τη στιγμή κυριαρχεί μια ιδιότυπη αυταρέσκεια. Ως εάν να πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να πάνε έτσι μέχρι τέλους και να εκβιάσουν την παραμονή τους στην εξουσία.

Μόνο που ευτυχώς έχουμε ακόμη δημοκρατία και η λαϊκή ετυμηγορία έχει τον τελευταίο λόγο. Και αυτό που δεν καταλαβαίνουν στο παράλληλο φιλοκυβερνητικό σύμπαν είναι ότι η κοινωνία είναι σε θέση να κατανοήσει ότι το κυβερνητικό αφήγημα μπάζει από παντού και ότι αυτό που κάνει η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά απλώς να κλιμακώνει τα παιχνίδια με τους θεσμούς σε μια ύστατη προσπάθεια να ανακόψει την αναπότρεπτη πτώση της. Πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι κυβερνητικοί χειρισμοί είναι επί της πολιτικής ουσίας καταδικασμένοι σε αποτυχία.

Ωστόσο, τα αντιθεσμικά παιχνίδια έχουν πάντα κόστος. Γιατί όσο μεγαλύτερη η χειραγώγηση των θεσμών, τόσο μεγαλύτερη η απώλεια εμπιστοσύνης της κοινωνίας σε αυτούς και, κατά συνέπεια τόσο πιο δύσκολη η προσπάθεια να ανακτήσουν το κύρος τους ύστερα από την αναγκαία πολιτική αλλαγή.