Θέμης Καλαμάτας: Το χαμόγελο του Νεκτάριου.

Το χαμόγελο του Νεκτάριου.
είμαστε στο αεροπλάνο με πτήση από Ρόδο για Αθήνα Δεκεμβριο του 2017 αν θυμάμαι καλά. Εγώ με την σύζυγο μου και τις δύο κόρες μου σε αρκετά μικρή ηλικία. Δεν είχαμε καταφέρει να καθίσουμε σε διπλανά καθίσματα κι εμένα η θέση μου ήταν αρκετά απομακρυσμενη από την Οικογένεια μου. Η σύζυγος προσπαθούσε να βολέψει με δυσκολία τις χειραποσκευες και των τριών τους μιας και οι μικρές εκείνη την εποχή δεν έφταναν τόσο ψηλά. Ξαφνικά βλέπω έναν ευγενέστατο κύριο να τοποθετεί τις χειραποσκευές των κοριτσιών με χαμόγελο και να συνομιλεί μαζί τους. Αυτό το χαμόγελο του υπέροχου αυτού κυρίου έσβησε σήμερα τόσο ξαφνικά, τόσο αδόκητα τόσο άδικα. Ηταν το χαμόγελο του ανθρώπου που δεν θα είναι πια κοντά μας, ήταν το χαμόγελο του Νεκτάριου Σαντορινιου. Η κάθε ανθρώπινη απώλεια είναι άδικη ειδικά όταν επρόκειτο για ένα τόσο νέο άνθρωπο όπως ο Νεκτάριος. Όταν όμως η ανθρώπινη καλοσύνη και το ήθος του ανθρώπου που φεύγει ξεπερνά τις στενές γραμμές των οριζόντων των καθημερινών ανθρώπων τότε ο πόνος γίνεται αληθινά μεγάλος και η απώλεια επώδυνη για ολόκληρη την κοινωνία που γνωρίζει τον άνθρωπο που φεύγει από κοντά μας.