Από το 1949, ενημέρωση με αξιοπιστία

Τ. Καμπούρης: «Η επόμενη ημέρα του Δήμου Ρόδου με απασχολεί πλέον πολύ σοβαρά»

• Ο κ. Κα­μπού­ρης δη­λώ­νει «αρ­κε­τά κοντά» στην από­φα­ση για υπο­ψη­φιό­τη­τα στον Δήμο Ρόδου και απο­κα­λύ­πτει ότι δου­λεύ­ει ήδη το σχέ­διό του • Ο δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος δεν προ­χω­ρά σε επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση, ξε­κα­θα­ρί­ζει όμως ότι «δεν πρό­κει­ται πλέον για μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση» και ότι όταν έρθει η ώρα της τε­λι­κής από­φα­σης δεν θα κρυ­φτεί • Ασκεί κρι­τι­κή στη δη­μο­τι­κή αρχή για το κυ­κλο­φο­ρια­κό, την κα­θα­ριό­τη­τα, τον Βιο­λο­γι­κό και τη λο­γο­δο­σία και ζητά με­τά­βα­ση «από τον Δήμο της ανα­κοί­νω­σης στον Δήμο του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης»

ΑΠΟ: Δαμιανός Αθανασίου

Μή­νυ­μα ότι εξε­τά­ζει σο­βα­ρά την υπο­ψη­φιό­τη­τά του για τον Δήμο Ρόδου στέλ­νει ο δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος κ. Κα­μπού­ρης με συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή». Επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση δεν κάνει. Δη­λώ­νει ωστό­σο ότι δεν θέλει να κρύ­βε­ται πίσω από τις λέ­ξεις, ότι η επό­με­νη ημέρα του Δήμου τον απα­σχο­λεί πολύ πιο σο­βα­ρά σε σύ­γκρι­ση με πέ­ρυ­σι και ότι βρί­σκε­ται «αρ­κε­τά κοντά» στην τε­λι­κή του από­φα­ση, τόσο ώστε, όπως ση­μειώ­νει, να μην πρό­κει­ται πλέον για μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση.

Ο κ. Κα­μπού­ρης ανα­φέ­ρει ότι δου­λεύ­ει πάνω σε συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις, συ­ζη­τά με αν­θρώ­πους και επι­χει­ρεί να δια­μορ­φώ­σει μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πρό­τα­ση για την πόλη και για ολό­κλη­ρο το νησί. Τη σειρά των κι­νή­σε­ών του την πε­ρι­γρά­φει ο ίδιος: πρώτα το σχέ­διο, οι κα­τάλ­λη­λοι άν­θρω­ποι και η ετοι­μό­τη­τα για την ανά­λη­ψη της ευ­θύ­νης, ύστε­ρα η ανα­κοί­νω­ση. «Όταν έρθει η ώρα της τε­λι­κής από­φα­σης, δεν θα κρυ­φτώ», λέει, προ­σθέ­το­ντας ότι τα επό­με­να βή­μα­τα «θα γί­νουν όταν πρέ­πει».

Ακο­λου­θεί ολό­κλη­ρη η συ­νέ­ντευ­ξη.

• Κύριε Κα­μπού­ρη, πλη­σιά­ζου­με στα τρία χρό­νια της ση­με­ρι­νής δη­μο­τι­κής πε­ριό­δου. Ποιος είναι ο απο­λο­γι­σμός σας;

Νο­μί­ζω ότι πλέον μπο­ρού­με να μι­λά­με χωρίς άλ­λο­θι. Στον πρώτο χρόνο μια νέα δη­μο­τι­κή αρχή δι­καιού­ται χρόνο. Να μάθει, να ορ­γα­νω­θεί, να διορ­θώ­σει πράγ­μα­τα που πα­ρέ­λα­βε. Στον τρίτο χρόνο όμως δεν αξιο­λο­γείς πια τις προ­θέ­σεις. Αξιο­λο­γείς το απο­τέ­λε­σμα. Και εκεί θεωρώ ότι υπάρ­χει σο­βα­ρό πρό­βλη­μα. Ακού­σα­με πολ­λές εξαγ­γε­λί­ες, σχέ­δια και δε­σμεύ­σεις. Αν όμως ρω­τή­σου­με σή­με­ρα τον πο­λί­τη αν αι­σθά­νε­ται ότι η Ρόδος λει­τουρ­γεί κα­λύ­τε­ρα στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του, η συ­ζή­τη­ση γί­νε­ται δυ­σκο­λό­τε­ρη. Δεν λέω ότι δεν έγινε τί­πο­τα. Θα ήταν άδικο.

Στο πρά­σι­νο έχει γίνει μια προ­σπά­θεια που φαί­νε­ται. Στις αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις έχουν γίνει και δρο­μο­λο­γού­νται ανα­γκαί­ες πα­ρεμ­βά­σεις. Υπάρ­χει επί­σης έντο­νη πο­λι­τι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και αυτό είναι θε­τι­κό. Στον πο­λι­τι­σμό όμως χρειά­ζε­ται και μέτρο. Ση­μα­ντι­κά ποσά κα­τευ­θύ­νο­νται σε άυλες δρά­σεις και εκ­δη­λώ­σεις. Δεν λέω να τις στε­ρη­θεί η Ρόδος. Λέω ότι μπο­ρού­με να έχου­με πο­λι­τι­σμό χωρίς να χά­νου­με την αί­σθη­ση των προ­τε­ραιο­τή­των. Ένα μέρος αυτών των χρη­μά­των θα μπο­ρού­σε να κα­τευ­θυν­θεί σε ανά­γκες που απαι­τούν ση­μα­ντι­κούς πό­ρους και μέ­νουν πίσω. Το Ρο­δί­νι είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα. Όλοι το χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με προ­τε­ραιό­τη­τα, αλλά για να ανα­γεν­νη­θεί χρειά­ζο­νται πολλά χρή­μα­τα. Γιατί ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ενός Δήμου είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι προ­τε­ραιό­τη­τές του απο­τυ­πω­μέ­νες σε αριθ­μούς.

Τα θε­τι­κά πρέ­πει να τα ανα­γνω­ρί­ζου­με. Αλλά μια δη­μο­τι­κή αρχή κρί­νε­ται από τη συ­νο­λι­κή λει­τουρ­γία του Δήμου. Και εκεί η από­στα­ση ανά­με­σα σε αυτά που ακού­σα­με και σε αυτά που βλέ­που­με πα­ρα­μέ­νει με­γά­λη.

• Πού το βλέ­πε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο;

Στο κυ­κλο­φο­ρια­κό έχου­με ίσως το πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα. Ήταν μία από τις με­γά­λες προ­ε­κλο­γι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες. Φτά­σα­με στον τρίτο χρόνο και το πρό­βλη­μα, αντί να μι­κραί­νει, με­γα­λώ­νει. Η κί­νη­ση γί­νε­ται χει­ρό­τε­ρη, η στάθ­μευ­ση δυ­σκο­λό­τε­ρη και τους θε­ρι­νούς μήνες η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται ασφυ­κτι­κή. Ακού­σα­με για το RHODES FLOW. Εί­δα­με πα­ρου­σιά­σεις, σχέ­δια και συ­ζή­τη­ση ακόμη και για πι­λο­τι­κή εφαρ­μο­γή μέσα στη φε­τι­νή χρο­νιά. Στην πράξη όμως δεν εί­δα­με τη λύση που πε­ρί­με­νε ο πο­λί­της.

Δεν χρειά­ζε­ται να πε­ρι­μέ­νου­με να ολο­κλη­ρω­θεί ένα με­γά­λο σχέ­διο για να κά­νου­με τα πρώτα ου­σια­στι­κά βή­μα­τα. Η Ακα­ντιά ήδη χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως χώρος στάθ­μευ­σης με με­τα­φο­ρά προς το κέ­ντρο. Αυτό το μο­ντέ­λο μπο­ρεί να διευ­ρυν­θεί με επι­πλέ­ον πε­ρι­φε­ρεια­κούς χώ­ρους σε κομ­βι­κά ση­μεία, συχνή ορ­γα­νω­μέ­νη με­τα­φο­ρά και σύν­δε­σή τους με την ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση. Πα­ράλ­λη­λα χρειά­ζε­ται Δη­μο­τι­κή Αστυ­νο­μία στον δρόμο, έλεγ­χος της πα­ρά­νο­μης στάθ­μευ­σης και στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις στα ση­μεία που κα­θη­με­ρι­νά δη­μιουρ­γεί­ται συμ­φό­ρη­ση. Δεν χρειά­ζε­ται να γί­νουν όλα αύριο. Χρειά­ζε­ται όμως αύριο να αρ­χί­σει να γί­νε­ται κάτι που ο πο­λί­της θα βλέ­πει και θα μετρά. Το συ­νο­λι­κό σχέ­διο μπο­ρεί να ολο­κλη­ρώ­νε­ται στα­δια­κά. Η ανα­κού­φι­ση της πόλης όμως πρέ­πει να αρ­χί­σει τώρα.

• Το ίδιο λέτε και για την κα­θα­ριό­τη­τα;

Εκεί η ερώ­τη­ση είναι απλή. Έχου­με μια εξαι­ρε­τι­κά υψη­λού κό­στους σύμ­βα­ση κα­θα­ριό­τη­τας και πα­ράλ­λη­λα οι δη­μό­τες πλη­ρώ­νουν υψηλά δη­μο­τι­κά τέλη. Η ει­κό­να που βλέ­που­με αντι­στοι­χεί σε αυτά που πλη­ρώ­νου­με; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Δεν λέω ότι ολό­κλη­ρη η Ρόδος είναι βρώ­μι­κη. Δεν μου αρέ­σουν οι υπερ­βο­λές. Λέω ότι όταν πλη­ρώ­νεις τόσο ακρι­βά μια υπη­ρε­σία, δι­καιού­σαι πολύ κα­λύ­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα, στην πόλη, στις γει­το­νιές, στις του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές και στα χωριά.

Χρειά­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νός έλεγ­χος της σύμ­βα­σης με με­τρή­σι­μα στοι­χεία ανά πε­ριο­χή: ποια δρο­μο­λό­για έγι­ναν, με πόσα οχή­μα­τα και προ­σω­πι­κό, ποιες υπο­χρε­ώ­σεις δεν εκτε­λέ­στη­καν και ποιες κυ­ρώ­σεις επι­βλή­θη­καν. Και αυτά τα στοι­χεία μπο­ρούν να δη­μο­σιο­ποιού­νται. Όταν μια υπη­ρε­σία κο­στί­ζει τόσο πολύ στον δη­μό­τη, δι­καιού­ται να γνω­ρί­ζει τι ακρι­βώς παίρ­νει για τα χρή­μα­τά του. Ο Δήμος δεν πλη­ρώ­νει για προ­σπά­θεια. Πλη­ρώ­νει για απο­τέ­λε­σμα.

• Μι­λά­τε συχνά για τα χωριά. Θε­ω­ρεί­τε ότι έχουν μεί­νει πίσω;

Θεωρώ ότι υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κή αί­σθη­ση εγκα­τά­λει­ψης σε με­γά­λο κομ­μά­τι της πε­ρι­φέ­ρειας του νη­σιού. Και τις ανά­γκες τις γνω­ρί­ζου­με: οδο­ποι­ία, φω­τι­σμός, κα­θα­ριό­τη­τα, ύδρευ­ση, μικρά τε­χνι­κά έργα, κοι­νό­χρη­στοι χώροι, κα­θη­με­ρι­νή συ­ντή­ρη­ση.

Δεν χρειά­ζε­ται κάθε πρό­ε­δρος κοι­νό­τη­τας να ξε­κι­νά κάθε χρόνο από την αρχή ζη­τώ­ντας τα αυ­το­νό­η­τα.

Θα έπρε­πε να υπάρ­χει ξε­χω­ρι­στό ετή­σιο πρό­γραμ­μα μι­κρών έργων και συ­ντη­ρή­σε­ων ανά δη­μο­τι­κή ενό­τη­τα, με συ­γκε­κρι­μέ­νο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, πα­ρεμ­βά­σεις και χρο­νο­διά­γραμ­μα που θα γνω­ρί­ζουν από την αρχή και οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Έτσι στο τέλος του χρό­νου δεν θα συ­ζη­τά­με ποιος πρό­ε­δρος τη­λε­φώ­νη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο στο Δη­μαρ­χείο. Θα βλέ­που­με τι είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί και τι έγινε. Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι πα­ρα­με­λού­με την πόλη. Ση­μαί­νει ότι διοι­κείς ολό­κλη­ρη τη Ρόδο. Ο δη­μό­της στο κέ­ντρο και ο δη­μό­της στο πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό πλη­ρώ­νουν τον ίδιο Δήμο. Δεν μπο­ρεί να υπάρ­χουν δύο τα­χύ­τη­τες στο ίδιο νησί.

• Στη ΔΕΥΑΡ έχετε ασκή­σει πολύ έντο­νη κρι­τι­κή. Θε­ω­ρεί­τε ότι όλα έχουν γίνει λάθος;

Όχι. Η ΔΕΥΑΡ δια­θέ­τει αν­θρώ­πους με εμπει­ρία και τε­χνο­γνω­σία και δια­χει­ρί­ζε­ται ένα τε­ρά­στιο και δύ­σκο­λο δί­κτυο. Υπάρ­χουν όμως ζη­τή­μα­τα στα οποία δεν χω­ρούν εκ­πτώ­σεις. Όταν τί­θε­ται θέμα δη­μό­σιας υγεί­ας και πε­ρι­βάλ­λο­ντος, η διοί­κη­ση έχει από­λυ­τη υπο­χρέ­ω­ση να ενερ­γή­σει. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα των ελέγ­χων στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή του Βιο­λο­γι­κού ήταν εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρά, ενώ ένα απο­λύ­τως ανα­γκαίο έργο ανα­βάθ­μι­σης βρέ­θη­κε σε αδιέ­ξο­δο. Χρειά­ζε­ται ασφα­λής λει­τουρ­γία της εγκα­τά­στα­σης, συ­νε­χείς έλεγ­χοι, δη­μο­σιο­ποί­η­ση των απο­τε­λε­σμά­των και κα­θα­ρό χρο­νο­διά­γραμ­μα για την ανα­βάθ­μι­ση. Ξε­κα­θα­ρί­ζω επί­σης ότι οι έλεγ­χοι που έχουν δη­μο­σιο­ποι­η­θεί για το πό­σι­μο νερό δεν έδει­ξαν αντί­στοι­χο μι­κρο­βιο­λο­γι­κό πρό­βλη­μα. Δεν δη­μιουρ­γού­με φόβο εκεί όπου τα στοι­χεία δεν το δι­καιο­λο­γούν.

Στα θέ­μα­τα δη­μό­σιας υγεί­ας όμως δεν χω­ρούν ούτε κα­θυ­στε­ρή­σεις ούτε επι­κοι­νω­νια­κή δια­χεί­ρι­ση.

• Έχετε κα­τη­γο­ρή­σει τη δη­μο­τι­κή αρχή και για έλ­λει­ψη λο­γο­δο­σί­ας. Δεν γί­νο­νται όμως συ­νε­δριά­σεις λο­γο­δο­σί­ας;

Άλλο να κά­νεις συ­νε­δρί­α­ση λο­γο­δο­σί­ας και άλλο να λο­γο­δο­τείς. Σε ρωτάω πότε; Μου λες ημε­ρο­μη­νία. Σε ρωτάω πόσο; Μου λες ποσό. Σε ρωτάω γιατί δεν έγινε; Μου εξη­γείς γιατί. Σε ρωτάω τι θα κά­νεις τώρα; Μου πα­ρου­σιά­ζεις λύση. Αυτό είναι λο­γο­δο­σία.

Όχι να κά­νου­με μια συ­γκε­κρι­μέ­νη ερώ­τη­ση και να ακού­με μια δε­κά­λε­πτη απά­ντη­ση για όλα τα υπό­λοι­πα εκτός από αυτό που ρω­τή­σα­με. Ούτε μπο­ρεί κάθε δύ­σκο­λη ερώ­τη­ση να απα­ντά­ται με το τι πα­ρα­λά­βα­με. Έχουν πε­ρά­σει σχε­δόν τρία χρό­νια. Κά­ποια στιγ­μή στα­μα­τάς να διοι­κείς αυτό που πα­ρέ­λα­βες και αρ­χί­ζεις να λο­γο­δο­τείς γι’ αυτό που δη­μιούρ­γη­σες εσύ.

• Πρό­σφα­τα υπήρ­ξε και έντο­νο επει­σό­διο στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο με τον πρό­ε­δρο.

Και εδώ το ζή­τη­μα δεν είναι προ­σω­πι­κό. Ο πρό­ε­δρος του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου δεν είναι πρό­ε­δρος της δη­μο­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας ούτε ασπί­δα προ­στα­σί­ας του δη­μάρ­χου. Είναι πρό­ε­δρος ολό­κλη­ρου του σώ­μα­τος. Έχει υπο­χρέ­ω­ση να προ­στα­τεύ­ει τη δια­δι­κα­σία και τα δι­καιώ­μα­τα όλων των δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων, ακόμη και όταν αυτό δη­μιουρ­γεί πο­λι­τι­κή δυ­σκο­λία στη δη­μο­τι­κή αρχή. Έχουν πε­ρά­σει σχε­δόν τρία χρό­νια. Τέ­τοια θε­σμι­κά ατο­πή­μα­τα δεν μπο­ρούν πλέον να απο­δί­δο­νται στην απει­ρία.

• Έχετε όμως κι εσείς διοι­κή­σει τον Δήμο από θέ­σεις ευ­θύ­νης. Τι κρα­τά­τε από τη δική σας θη­τεία;

Πρώτα απ’ όλα ότι όταν έχεις διοι­κή­σει, είσαι πολύ πιο προ­σε­κτι­κός όταν κρί­νεις. Ξέρω πόσο δύ­σκο­λος ορ­γα­νι­σμός είναι ο Δήμος Ρόδου και έχω κάνει και εγώ λάθη. Όποιος έχει διοι­κή­σει και λέει ότι δεν έκανε, δεν λέει την αλή­θεια. Κρά­τη­σα όμως κάτι πολύ ση­μα­ντι­κό: χωρίς τους υπη­ρε­σια­κούς δεν διοι­κείς Δήμο. Οι υπάλ­λη­λοι γνω­ρί­ζουν τη διοί­κη­ση, τη νο­μο­θε­σία και τις δια­δι­κα­σί­ες. Στη δική μου θη­τεία υπήρ­ξαν υπη­ρε­σια­κοί που με βο­ή­θη­σαν κα­θη­με­ρι­νά και το ανα­γνω­ρί­ζω δη­μό­σια. Άλλο όμως η υπη­ρε­σια­κή λει­τουρ­γία και άλλο η πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη. Όταν ασκώ κρι­τι­κή σε μια από­φα­ση, την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη την ανα­ζη­τώ στους αι­ρε­τούς που απο­φα­σί­ζουν. Οι υπη­ρε­σί­ες δεν είναι ασπί­δα στην πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση. Τις ακούς, τις εμπι­στεύ­ε­σαι και τις αφή­νεις να κά­νουν σωστά τη δου­λειά τους.

• Τι θα κά­να­τε λοι­πόν δια­φο­ρε­τι­κά στη λει­τουρ­γία του Δήμου;

Θα ξε­κι­νού­σα από τον άν­θρω­πο που ζει εδώ. Από την οι­κο­γέ­νεια που με­γα­λώ­νει τα παι­διά της στη Ρόδο, τον ερ­γα­ζό­με­νο, τον ηλι­κιω­μέ­νο, τον νέο που σκέ­φτε­ται αν μπο­ρεί να χτί­σει τη ζωή του στον τόπο του. Από τον κά­τοι­κο της πόλης μέχρι τον κά­τοι­κο του τε­λευ­ταί­ου χω­ριού. Ο Δήμος υπάρ­χει πρώτα για αυ­τούς.

Αυτό πρέ­πει να φαί­νε­ται στις προ­τε­ραιό­τη­τές του: κα­θα­ριό­τη­τα, νερό, δρό­μοι, φω­τι­σμός, σχο­λεία, κυ­κλο­φο­ρία, στάθ­μευ­ση, πρά­σι­νο, υπο­δο­μές που λει­τουρ­γούν. Πολύ ψηλά βάζω και την προ­σβα­σι­μό­τη­τα: πε­ζο­δρό­μια και ρά­μπες χωρίς εμπό­δια, προ­στα­σία των θέ­σε­ων ΑμεΑ, πραγ­μα­τι­κή πρό­σβα­ση σε δη­μο­τι­κά κτί­ρια, αθλη­τι­κούς χώ­ρους και πα­ρα­λί­ες. Η προ­σβα­σι­μό­τη­τα δεν είναι χάρη. Είναι δι­καί­ω­μα.

Το ίδιο ισχύ­ει για τα αδέ­σπο­τα. Δεν μη­δε­νί­ζω όσα έχουν γίνει, αλλά χρειά­ζε­ται με­γα­λύ­τε­ρη προ­σπά­θεια: σωστή λει­τουρ­γία του κυ­νο­κο­μεί­ου, πε­ρι­συλ­λο­γή, σή­μαν­ση, υιο­θε­σί­ες, συ­νερ­γα­σία με κτη­νιά­τρους και φι­λο­ζω­ι­κούς φο­ρείς, πε­ριο­ρι­σμός της ανε­ξέ­λεγ­κτης ανα­πα­ρα­γω­γής στο πλαί­σιο του νόμου και με επι­στη­μο­νι­κά κρι­τή­ρια. Και κυ­ρί­ως, αντι­με­τώ­πι­ση της εγκα­τά­λει­ψης.

Συ­νο­λι­κά χρειά­ζο­νται έγκαι­ρος σχε­δια­σμός και κα­θα­ρές προ­τε­ραιό­τη­τες. Δεν μπο­ρεί για προ­βλέ­ψι­μες ανά­γκες, όπως η ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη, να ψά­χνου­με λύ­σεις όταν έχει ήδη ξε­κι­νή­σει η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος. Ούτε σχε­δια­σμοί όπως η φύ­λα­ξη της Με­σαιω­νι­κής Πόλης να περ­νούν το κα­λο­καί­ρι χωρίς το απο­τέ­λε­σμα που εξαγ­γέλ­θη­κε. Διοί­κη­ση είναι να βλέ­πεις το πρό­βλη­μα πριν σε προ­λά­βει.

Εί­μα­στε από τους με­γα­λύ­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας και πρέ­πει να εί­μα­στε έτοι­μοι. Αλλά η σειρά είναι ξε­κά­θα­ρη: φτιά­χνου­με πρώτα μια καλή Ρόδο για τον άν­θρω­πο που ζει εδώ, και αυτή η Ρόδος θα είναι κα­λύ­τε­ρη και για τον επι­σκέ­πτη.

Θέλω ένα ρε­α­λι­στι­κό πρό­γραμ­μα συ­γκε­κρι­μέ­νων έργων για την πόλη και κάθε δη­μο­τι­κή ενό­τη­τα, με ώρι­μες με­λέ­τες, χρο­νο­διά­γραμ­μα, χρη­μα­το­δό­τη­ση, ευ­θύ­νη και δη­μό­σιο έλεγ­χο. Προ­τι­μώ να δε­σμευ­τώ για πε­νή­ντα πράγ­μα­τα και να γί­νουν τα σα­ρά­ντα πέντε, παρά να πα­ρου­σιά­σω κα­τά­λο­γο δια­κο­σί­ων και στο τέλος να ψά­χνου­με ποια ξε­κί­νη­σαν. Από τον Δήμο της ανα­κοί­νω­σης στον Δήμο του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης.

• Ακού­γο­ντάς σας, φαί­νε­ται ότι πλέον δεν πε­ριο­ρί­ζε­στε στον ρόλο του δη­μο­τι­κού συμ­βού­λου που ασκεί αντι­πο­λί­τευ­ση.

Δεν θέλω να πε­ριο­ρί­ζο­μαι στην αντι­πο­λί­τευ­ση. Δεν με εν­δια­φέ­ρει να ξυ­πνάω το πρωί για να βρω τι έκανε λάθος ο δή­μαρ­χος ώστε να βγάλω μια ανα­κοί­νω­ση. Αυτό είναι το εύ­κο­λο. Το δύ­σκο­λο είναι να πεις: Εγώ πώς θα το έκανα; Με ποιους αν­θρώ­πους; Με ποια χρή­μα­τα; Σε πόσο χρόνο; Ποιο απο­τέ­λε­σμα θα δε­σμευό­μουν ότι πρέ­πει να υπάρ­χει στο τέλος; Για μένα αυτή πρέ­πει να είναι η συ­ζή­τη­ση για τη Ρόδο. Λι­γό­τε­ρο «ποιος φταί­ει». Πε­ρισ­σό­τε­ρο «ποια είναι η λύση».

• Υπάρ­χει λοι­πόν ήδη στο μυαλό σας ένα δια­φο­ρε­τι­κό μο­ντέ­λο διοί­κη­σης;

Βε­βαί­ως. Και όσο περνά ο χρό­νος γί­νε­ται πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο. Θέλω έναν Δήμο που δεν θα εξαρ­τά­ται από το αν ο δη­μό­της γνω­ρί­ζει τον δή­μαρ­χο ή έναν αντι­δή­μαρ­χο για να λυθεί το πρό­βλη­μά του. Κάθε αί­τη­μα να κα­τα­γρά­φε­ται, να γνω­ρί­ζου­με ποιος το έχει ανα­λά­βει και σε πόσο χρόνο πρέ­πει να απα­ντη­θεί, είτε έρ­χε­ται από το κέ­ντρο είτε από το πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό. Έναν Δήμο που μετρά την από­δο­σή του, γνω­ρί­ζει πόσο κο­στί­ζει κάθε υπη­ρε­σία και τι απο­τέ­λε­σμα παίρ­νει και προ­γραμ­μα­τί­ζει πριν έρθει η κρίση. Και έναν Δήμο όπου ο δή­μαρ­χος δεν απο­φα­σί­ζει για τα πάντα. Επι­λέ­γει αν­θρώ­πους, τους δίνει κα­θα­ρές αρ­μο­διό­τη­τες, ακού­ει τις υπη­ρε­σί­ες, ελέγ­χει το απο­τέ­λε­σμα και ανα­λαμ­βά­νει ο ίδιος την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη. Δεν πι­στεύω στον Δήμο του ενός. Πι­στεύω στην καλή ομάδα, με συ­γκε­κρι­μέ­νες αρ­μο­διό­τη­τες και συ­γκε­κρι­μέ­νες ευ­θύ­νες.

• Μήπως τε­λι­κά αυτό που πε­ρι­γρά­φε­τε είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο πρό­γραμ­μα διοί­κη­σης παρά αντι­πο­λί­τευ­ση;

Δεν με απα­σχο­λεί πώς θα το ονο­μά­σου­με. Με απα­σχο­λεί να υπάρ­χει απά­ντη­ση στο «τι κά­νου­με δια­φο­ρε­τι­κά». Τα προ­βλή­μα­τα της Ρόδου τα γνω­ρί­ζου­με: κυ­κλο­φο­ρια­κό, υπο­δο­μές, κα­θα­ριό­τη­τα, νερό, Βιο­λο­γι­κός, προ­σβα­σι­μό­τη­τα και η εγκα­τά­λει­ψη που αι­σθά­νο­νται πολ­λές πε­ριο­χές έξω από την πόλη. Δεν χρεια­ζό­μα­στε άλλη μία διά­γνω­ση. Χρεια­ζό­μα­στε λύ­σεις και αν­θρώ­πους που όταν δε­σμεύ­ο­νται για κάτι, στο τέλος θα κρί­νο­νται για το αν το έκα­ναν.

• Θα σας κάνω λοι­πόν την ερώ­τη­ση που ξέ­ρε­τε ότι θα σας γίνει. Θα είστε υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος Ρόδου;

Δεν είναι ακόμη η στιγ­μή για μια επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση. Δεν θέλω όμως ούτε να κρύ­βο­μαι πίσω από τις λέ­ξεις. Με απα­σχο­λεί πολύ σο­βα­ρά η επό­με­νη ημέρα του Δήμου Ρόδου. Πολύ πιο σο­βα­ρά ίσως απ’ όσο με απα­σχο­λού­σε πριν από έναν χρόνο. Και όσα σας πε­ρι­γρά­φω σή­με­ρα δεν είναι σκέ­ψεις της στιγ­μής. Δου­λεύω πάνω σε συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις. Συ­ζη­τώ με αν­θρώ­πους. Ακούω. Βλέπω τι μπο­ρεί να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά. Προ­σπα­θώ να δια­μορ­φώ­σω μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πρό­τα­ση για την πόλη και για ολό­κλη­ρο το νησί. Για μένα όμως η σειρά έχει ση­μα­σία. Δεν ανα­κοι­νώ­νεις πρώτα μια υπο­ψη­φιό­τη­τα και μετά ψά­χνεις γιατί θέ­λεις να διοι­κή­σεις, με ποιους θα το κά­νεις και ποιο είναι το σχέ­διό σου. Πρώτα πρέ­πει να είσαι βέ­βαιος ότι έχεις κάτι πραγ­μα­τι­κά δια­φο­ρε­τι­κό να προ­τεί­νεις. Ότι υπάρ­χει σχέ­διο, οι κα­τάλ­λη­λοι άν­θρω­ποι και ότι είσαι έτοι­μος να ανα­λά­βεις την ευ­θύ­νη.

Αυτή είναι η δου­λειά που γί­νε­ται σή­με­ρα. Όταν έρθει η ώρα της τε­λι­κής από­φα­σης, δεν θα κρυ­φτώ. Θα είμαι εδώ και θα μι­λή­σω κα­θα­ρά.

• Και πόσο κοντά είστε σε αυτή την από­φα­ση;

Αρ­κε­τά κοντά ώστε να μπορώ να σας πω ότι δεν πρό­κει­ται πλέον για μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αλλά όχι τόσο ώστε να κάνω σή­με­ρα μια ανα­κοί­νω­ση που θεωρώ ότι πρέ­πει να γίνει όταν όλα είναι στη θέση τους. Δεν με εν­δια­φέ­ρει να είμαι υπο­ψή­φιος απλώς για να είμαι υπο­ψή­φιος. Αν πά­ρεις μια τέ­τοια από­φα­ση, πρέ­πει να πι­στεύ­εις πραγ­μα­τι­κά ότι μπο­ρείς να διοι­κή­σεις κα­λύ­τε­ρα. Να έχεις σχέ­διο, αν­θρώ­πους, να γνω­ρί­ζεις τι θα κά­νεις από την πρώτη ημέρα και να είσαι έτοι­μος να ανα­λά­βεις ολό­κλη­ρη την ευ­θύ­νη. Αυτό εξε­τά­ζω. Αυτό προ­ε­τοι­μά­ζω. Τα επό­με­να βή­μα­τα θα γί­νουν όταν πρέ­πει. Και όταν γί­νουν, θα είναι απο­λύ­τως κα­θα­ρά.

ΠΗΓΗ: https://www.dimokratiki.gr/

Διαβάστε ακόμη

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης, την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς μας. Δείτε τους ανανεωμένους όρους χρήσης για την προστασία δεδομένων και τα cookies. ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ